De opvoeding van tieners heeft vele facetten. Een daarvan is: \u2018even de tijd nemen\u2019. Niet om ze iets te leren of om ze bij te sturen \u00a0maar om een eindje met ze mee te lopen. Zonder oordeel, zonder einddoel. Soms is de weg ergens naar toe belangrijker dan de eindbestemming.<\/p>\n
Dat \u2018een eindje met ze meelopen\u2019 wordt in de opvoedliteratuur\u00a0steunend<\/em> ouderschap genoemd. Hierbij volg je en sluit je aan bij je kind en steunt daardoor de autonomie. Dit wordt ook wel het affectieve (onvoorwaardelijke ‘ik ben er voor je’) klimaat genoemd. Het is het complementaire deel van leidend<\/em> ouderschap (het pedagogisch klimaat) waarbij je als ouders verwachtingen en grenzen stelt. Samen vormen ze de autoritatieve<\/em> opvoedstijl (Maccoby & Martin, 1982, Dekovi\u0107 & Prinzie, 2014). Elke ouder heeft een voorkeursstijl en moet wat meer zijn best doen voor de complementaire stijl. Hetgeen vanzelfsprekend is; perfecte ouders bestaan niet.<\/p>\n De valkuil uit bezorgdheid<\/span><\/strong><\/p>\n Bij leidend ouderschap hoort dat we op de hoogte zijn van \u2018waar\u2019, \u2018met wie\u2019 de tienerzoon of dochter is en \u2018wat\u2019 de tiener doet. Onderwerpen die tieners het liefst vermijden te delen met ouders. Een valkuil voor tienerouders is om in contacten voornamelijk de leidende opvoedstijl in te zetten; de contactfrequentie met tieners is lager dan bij jongere kinderen dus als je elkaar tegenkomt is de verleiding tot spervuur groot.<\/p>\n Balanceren tussen steunen en leiden<\/span><\/strong><\/p>\n Opvoeden is balanceren tussen de steunende en leidende opvoedstijl. Regelmatig ook een beetje op de tenen lopen omdat de leidende stijl zich vanuit bezorgdheid op de voorgrond dringt op momenten dat de steunende stijl soms meer geschikt is in deze naar autonomie snakkende levensfase.<\/p>\n Volge<\/span>ns Sieving & Zirbel-Donisch (1990) wordt het zelfbeeld van kinderen positiever wanneer ouders aandachtig naar hun kind luisteren, openstaan voor de gevoelens van hun kind en veroordelend commentaar vermijden. Om dit te realiseren moet de leiding soms even \u2018on hold\u2019.<\/p>\n In een recent verschenen blog \u201c25 ways to ask your kids \u201cso how was school today?\u201d without asking them \u201cso how was school today?\u201d (Simple Simon and Company, 2017) worden prachtige voorbeelden gegeven van steunende vragen die een gesprek op gang kunnen brengen. Een aantal staan in onderstaand plaatje aan de linkerkant, de goedbedoelde missers staan rechts.<\/p>\n Opvoeden is voornamelijk je hart volgen. Maar soms, juist als de ouder-kindrelatie wat vitaminen kan gebruiken en je op je tenen moet lopen om de sfeer impulsen te geven, is het wijs er voor je tiener te zijn en te luisteren, zonder te sturen of tips te geven. Dan is warm en oprechte belangstelling tonen voor de denk- en leefwereld van de tiener genoeg.<\/p>\n Literatuur<\/span><\/strong><\/p>\n Dekovi\u0107, M. & Prinzie, P. (2014). Gezin en afwijkende ontwikkeling. In P. Prins & C. Braet (red). Handboek klinische ontwikkelingspsychologie. <\/em>Houten: Bohn Stafleu Van Loghum<\/p>\n Maccoby, E.E. & Martin, J.A. (1982). Socialization in the Context of the Family: Parent-Child Interaction<\/em>. In E. Hetherington (Ed.). Handbook of childpsychology, vol. 4: Socialization, persnonality ad development (p.1-101). New York, Wiley. 1982<\/p>\n Sieving, R.E. & Zirbel-Donisch S.T. (1990). Development and enhancement of self-esteem in children In: J Pediatr Health Care<\/em>.<\/a> Nov-Dec;4(6):290-6.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/bureaupeers.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/Inquisitievragenn.png\")
<\/a><\/p>\n